t Wordt langzoam alles, alles voag;
Men sigt de ploatsen, boomen, –
Een grauwe toren boven t loeg,
Moar eevân deur t donker komen.
Ien t oosten steit de moan al groot;
De damp drift stoarig noader,
En laans de westerlucht verbliekt
De leste roode oader.
De weide wordt een witte see,
Woar koeien sacht deur snuven,
En uut de stille, wiede vloed
Bugt t reit de brune tuven.
n Harmonikoa singt van hiel ver
Een lied met lange hoalen,âŠ
Doar nemen zâofscheid van de dag,
Ien dâallerleste stroalenâŠ
[Jelte Dijkstra, veur t eerst publiceerd ien âMaandblad Groningenâ, 1918 (bl. 258), loater bundeld ien âVerzoameld waark. Gedichten ien t Westerketiers van Jelte Dijkstraâ, 2004, bl. 13]
Dit gedicht is op meziek zet deur de groep âTörfâ en stijt op e CD: âDr is ân laandâ uut 1996.